Pawel Zakrzewski - Adobe Certified Expert | Adobe Community Expert

Artykuł pochodzi z magazynu .PSD
Bardzo często w trakcie tworzenia dowolnej pracy graficznej, prezentacji multimedialnej, czy strony internetowej zachodzi konieczność przygotowania kilku jej niezależnych projektów graficznych (rysunek 1). Naturalnie nie jest to jakiś szczególnie skomplikowany zabieg, zajmuje jednak troszkę czasu i wymaga ponadto nieco miejsca na dysku, by w odpowiednim porządku przechować konieczne materiały źródłowe.

Te zaś są to zwykle ciężkie, wielowarstwowe pliki PSD, które umożliwiają dalszą reedycję projektu, na podstawie wskazówek udzielnych przez klientów w trakcie rozwoju naszej pracy.

W codziennej pracy utworzenie kilku wstępnych wersji projektu związane jest zazwyczaj z powielaniem jego podstawowych elementów oraz warstw w kolejnych plikach PSD (rysunek 2). W każdym z nich zapisujemy zwykle inny układ warstw, pozostawiając jednak teksty czy logotypy w oryginalnej postaci – te bowiem, zazwyczaj nie ulegają istotnej modyfikacji.

Wszystko to sprawia, że praca staje się bardzo powtarzalna i nudna, zaś proces projektowania odchodzi niejako na boczny tor. W ten sposób każdy kolejny projekt wraz z tym samym zestawem warstw zapisujemy pod inna nazwą i dopiero wówczas wprowadzamy odpowiednie modyfikacje. Pomijając fakt, że niekiedy całkowicie nieświadomie możemy nadpisać jedną z przygotowanych wcześniej wersji, to dodatkowo marnujemy w ten sposób całkiem sporo miejsca na naszych dyskach, zapisując co gorsza wciąż te same elementy.

Problem, czy może raczej niedogodność tą doskonale rozwiązuje użycie palety/narzędzia o nazwie Layer Comps, czyli Kompozycji warstw w polskiej wersji Photoshopa. Dzięki takiemu podejściu do pracy, w jednym pliku PSD możemy zapisać kilka różnorodnych wersji tego samego projektu. Jest to niezwykle wygodne, przyspiesza projektowanie i znacznie oszczędza miejsce na dysku. Istotne elementy projektu, które nie ulegają modyfikacji, występują tylko raz, pozostałe elementy graficzne także nie są już powielane do osobnych plików PSD.

Co ważne, użycie Layer Comps eliminuje także problem niezamierzonej utraty materiałów źródłowych. Jakże często przecież klient w ostatnich chwili wybierał inną wersję projektu, akurat tą, którą właśnie usunęliśmy z naszego dysku lub nawet nie zapisaliśmy. Dzięki użyciu kompozycji warstw wszystkie elementy projektów dostępne są w pojedynczym pliku Photoshopa i nie ma obawy o ich przypadkowe usunięcie. W rezultacie, na dysku zapisany jest tylko jeden dokument zawierający wszystkie nasze projekty w osobnej postaci, znacznie zmniejsza to zużycie, a także ułatwia archiwizację. Layer Comps dostępne są w programie Adobe Photoshop już od wersji CS2.

Czym są kompozycje warstw?

Layer Comp (Kompozycja warstw) to nic innego jak zapisany w oryginalnym dokumencie PSD wielowarstwowy projekt zawierający niezbędne informacje o widoczności, położeniu, czy stylach każdej warstwy. Wszystkie niezbędne informacje zapisane zostają dzięki niewielkiej palecie Layer Comps (Kompozycje warstw), dostępnej w menu górnym Window (Okno) (rysunek 3) . To właśnie w tym miejscu zapisujemy wszelkie informacje o naszych kolejnych projektach.

Niewielka Paletka Layer Comps nie posiada zbyt wielu opcji (rysunek 4). W dolnej części widocznych jest kilka przycisków ułatwiających wykonywanie typowych zadań. W kolejności od prawej dostępne są następujące przyciski:

• Delete Layer Comp – usunięcie wybranej kompozycji warstw
• Create New Layer Comp – utworzenie nowej kompozycji
• Update Layer Comp – uaktualnienie istniejącej kompozycji, czyli po prostu zapis wprowadzonych poprawek
• Apply Previous Selected Layer Comp – przejście do poprzedniej zapisanej w palecie Layer Comps kompozycji warstw
• Apply Next Selected Layer Comp – przejście do następnej dostępnej kompozycji
• W głównej sekcji palety widoczne są wszystkie zapisane kompozycje oraz bieżący stan naszej pracy zwany Last Document State.

Naturalnie bezpośrednio po otwarciu okna Layer Comps nowego dokumentu, nie mamy dostępu do żadnej kompozycji i w palecie widoczny jest jedynie Last Document State. Dodane kompozycje zapisane zostaną poniżej bieżącego stanu pracy (rysunek 5).

Na lewo od nazwy kompozycji znajduje się niewielki przełącznik (rysunek 6) pozwalający na swobodne przełączenie podglądu pracy do wybranej kompozycji. Co ważne, dopiero jego użycie pozwala podglądać utworzone kompozycje; wskazanie jedynie nazwy nie powoduje odpowiedniego przekształcenia dokumentu.
Istota użycia narzędzia Layer Comps jest niezwykle prosta. Importujemy odpowiednie elementy graficzne, dodajemy kolejne warstwy i na ich podstawie tworzymy pierwszą wersję naszej pracy. W ten sposób powstaje, wielowarstwowy projekt roboczy, który, za pomocą przycisku Create New Layer Comp przekształcimy w pierwszą kompozycję (układ) warstw. Jest to niezwykle ważne, by już na tym etapie, gotowy projekt w jego oryginalnej postaci zapisać jako Layer Comp (kompozycję). Dopiero to pozwala bez obaw przejść do dalszej pracy.

Naturalnie każdą pracę rozpoczynamy w ten sam sposób…

Po zapisie pierwszej kompozycji modyfikujemy układ warstw i po prostu budujemy kolejny projekt korzystając przy tym z istniejących już elementów. O ile to konieczne możemy także dodać nowe warstwy oraz umieścić inne elementy graficzne (w tym także pliki wektorowe oraz Smart Objecty). Po zakończeniu prac nad kolejnym projektem, za pomocą przycisku Create New Layer Comp (rysunek 7) zapisujemy go w postaci nowej kompozycji w palecie Layer Comps. W podobny sposób o ile wymaga tego nasza praca, budujemy też dodatkowe projekty. Ważne jest, aby każdy z nich zakończyć utworzeniem nowej kompozycji, bowiem jedynie w ten sposób możemy zachować wszystkie efekty naszej pracy w pojedynczym pliku PSD. Tyle teorii, sprawdźmy jednak jak to wszystko działa w praktyce.

Choćby tylko analizując przedstawiony powyżej mechanizm, cały proces tworzenia kompozycji warstw wydaje się niezwykle prosty, niestety jednak sprawia on nieco problemów. Aby sprawnie przygotować kolejne kompozycje należy zwrócić baczną uwagę na kilka bardzo istotnych szczegółów. Popełnione błędy nie tylko pozbawią nas przygotowanych wcześniej projektów, ale dodatkowo zabiorą wiele cennego czasu na ich odbudowę od podstaw.

Tworzenie kompozycji warstw – ograniczenia

Zanim jeszcze przejdziemy do tworzenia pierwszych prac za pomocą narzędzia Layer Comps, warto dobrze poznać jego ograniczenia. Ich zrozumienie pozwoli nie tylko uniknąć wielu błędów, ale także sprawi, że praca z Layer Comps stanie się naprawdę przyjemna i pożyteczna.

Pierwszy problem dotyczy zapisu kompozycji. W oknie New Layer Comps dostępne są trzy opcje (rysunek 8): Visibility, Position oraz Appearance (Layer Style), warto zwrócić baczną uwagę, by podczas tworzenia kolejnych projektów zaznaczyć je wszystkie. Visibility – odpowiada bowiem za widoczność konkretnej warstwy, Position za jej położenia w oknie dokumentu, zaś Appearance (Layer Style) za efekty wprowadzone za pomocą stylów warstw. Jedynie w ten sposób uzyskamy pewność, że większość efektów naszej pracy pozostanie zachowana, szkoda że tylko większość.

Drugi problem dotyczy zawartości warstw – pikseli. Niestety wszystkie operacje związane z przekształceniem warstwy, a więc skalowanie, pochylanie, czy obracanie automatycznie widoczne są we wszystkich kompozycjach naszej pracy (rysunek 9). W rezultacie przypadkowe przekształcenie konkretnej warstwy może wywołać bardzo destrukcyjne działanie w pozostałych projektach. Naturalnie należy zdecydowanie unikać takich sytuacji.

Trzeci problem dotyczy tego samego zagadnienia – zawartości warstwy, jednak tym razem w nieco innym aspekcie. Przykładowo, jeśli w jednym z projektów decydujemy się wprowadzenie dodatkowej korekcji barw lub kontrastu wybranej warstwy (rysunek 10), podobnie jak w poprzednim przypadku zmiany te będą widoczne we wszystkich zapisanych wcześniej kompozycjach. Naturalnie zasada ta dotyczy także użycia wszystkich filtrów, narzędzi retuszu, korekcji barw i kontrastu czy każdej innej modyfikacji pikseli dowolnej warstwy.

Jak zatem przygotować kolejne, atrakcyjne projekty napotykając tak wiele bardzo istotnych ograniczeń? Odpowiedź jest niezwykle prosta – należy stosować kopie warstw, warstwy typu Smart Object/Smart Filter oraz warstwy korekcyjne. Pozwoli to całkowicie zabezpieczyć dotychczasowe efekty naszej pracy i cieszyć się możliwościami jakie oferuje paleta Layer Comps.

Tworzenie projektów za pomocą palety Layer Comps

Jak już wspominałem wcześniej, każdy ukończony projekt zapisujemy w bieżącym pliku PSD jako nową, oddzielną kompozycję. Warto przy tym pamiętać, by w oknie New Layer Comp zawsze zaznaczyć wszystkie dostępne opcje (Visibility, Position oraz Appearence). Dobrym zwyczajem jest także wprowadzenie nowej i opisowej nazwy. Warto pamiętać, że programy typu Adobe Illustrator oraz InDesign pozwalają w pełni wykorzystać zalety zapisu kompozycji warstw. Użycie konkretnej nazwy ułatwi późniejszą pracę podczas dalszego składu naszej publikacji.

Po zapisie bieżącej kompozycji, przechodzimy do dalszej modyfikacji całego układu i wprowadzenia koniecznych zmian w celu przygotowania kolejnego projektu. W tym miejscu należy zwrócić szczególną uwagę na konieczność powielania warstw, które poddajemy przekształceniom. Najwygodniej, wykonamy to za pomocą polecenia Ctrl+J (PC) lub Cmd+J (Mac), które szybko powiela wybrana warstwę którą chcemy poddać edycji. Następnie za pomocą przycisku z oczkiem w palecie Layers wyłączamy jej oryginał i dopiero teraz wszystkie konieczne przekształcenia wykonujemy wyłącznie na jej duplikacie (rysunek 11). Pozwoli to zachować poprzednio zapisane kompozycję w ich oryginalnej i nienaruszonej postaci.

Zasada kopiowania warstw dotyczy też modyfikacji kolorów oraz użycia filtrów (rysunek 12). Także w tym przypadku wszystkie konieczne edycje obrazu, wprowadzamy wyłącznie na kopiach oryginalnej warstwy lub warstwach korekcyjnych czy obiektach inteligentnych. Gotowe efekty pracy – kolejne projekty, za pomocą przycisku Create New Layer Comp zapisujemy w bieżącym dokumencie w postaci kolejnych kompozycji – Layer Comp.

Podczas prac nad kolejnymi projektami, warto także pamiętać by trwale nie usuwać niepotrzebnych w danej sytuacji elementów graficznych czy tekstów. W każdej chwili możemy wyłączyć ich podgląd za pomocą przycisku – oczka w palecie Layers. Pozwoli to uniknąć sytuacji, gdy usuwając zbyteczną w tym przypadku warstwę całkowicie zmodyfikujemy przygotowany wcześniej projekt z innej kompozycji. Dodawanie kolejnych obiektów naszej pracy nie stanowi już żadnego problemu. W każdej chwili możemy importować nowe elementy, wprowadzać nowe warstwy czy też powielać te już istniejące . Dzięki aktywacji opcji Visibility w oknie New Layer Comp, nie będą one widoczne w utworzonych wcześniej kompozycjach.

Podgląd i aktualizacja istniejących kompozycji

Aby podejrzeć jedną z przygotowanych wcześniej kompozycji, wystarczy kliknąć niewielki przełącznik widoczny nieopodal jej nazwy lub skorzystać z przycisków Apply Previous Selected Layer Comp czy też Apply Next Selected Layer Comp. W rezultacie dzięki użyciu palety Layer Comps możemy łatwo przeglądać kolejne wersje projektu korzystając w tym celu z jednego pliku Photoshopa i wielu różnorodnych, często duplikowanych warstw.

Niekiedy, szczególnie w trakcie prac nad złożonym projektem zachodzi konieczność uaktualnienia zawartości jednej kompozycji o elementy, jakie nie zostały wykorzystane podczas jej zapisu. Naturalnie nie jest to wielki problem. Za pomocą przełącznika kompozycji przechodzimy w tryb edycji i podglądu projektu jaki potrzebujemy zmodyfikować i wprowadzamy stosowne poprawki. Po zakończeniu tych działań za pomocą przycisku Update Layer Comp aktualizujemy bieżącą kompozycję. W rezultacie w palecie Layer Comps zapisana zostanie nowa wersja bieżącego projektu.

Podstawowe zasady użycia palety Layer Comps:

• Nie należy przekształcać oryginalnej warstwy naszego projektu – w celu odpowiedniej transformacji zawsze powielamy oryginał i stosowne modyfikacje wprowadzamy na kopii. Oryginał po prostu wyłączamy.
• Nie używamy narzędzi korekcji barwnej i tonalnej na oryginalnej warstwie. W celu wprowadzenia odpowiednich edycji korzystamy wyłącznie z warstw korekcyjnych – Adjustments Layers.
• Nie używamy narzędzi malarskich, retuszerskich oraz filtrów na oryginalnych warstwach – stosowne modyfikacje wprowadzamy na kopii warstwy lub w przypadku użycia Photoshopa CS3 i filtrów na obiektach typu Smart Object/Smart Filter.